| تبليغات | X |
|
امروز به خدا گفتم دوستش ندارم.
اما او گفت که برایش مهم نیست. گریه کردم و گفتم غیر او کسی را ندارم. اما او باز هم گفت که برایش مهم نیست. گفتم اگر برود دلم برایش تنگ میشود. اما او بی تفاوت بود. گفتم من هزاران گناه کرده ام لااقل مجازاتم کن باز هم گفت برایش مهم نیست. سرم را پایین انداختم و بغضم ترکید. آخرین قطره اشکم خواست بیفتد که دستی در هوا آنرا ربود. خدا می خواست آخرین امانتش را هم پس بگیرد.
ستاره ام مرا ببخش..... امشب هم عجیب دلتنگم . به ایوان رفتم تا مثل هر شب ماه روی سرم دستی بکشد و با ستاره ها چشمک بازی کنم شاید کمی از زخمهایم التیام یابد . اما ماه را نمیبینم . یعنی کجا رفته ؟ آها آنجاست.باز هم رفته پشت ابر ها تا ستاره ها گریه اش را نبینند اما صدای زار زارش تا اینجا می آید. امشب ماه مواظب ستاره ها نیست ،اگر یک ستاره از آسمان بردارم و فردا شب سر جایش بگذارم نمی فهمد . تابخواهد هزار بار ستاره ها را بشمرد و بفهمد اشتباه کرده ، صبح شده است.تازه اگر هم بفهمد به من شک نمی کند من هر شب به ماه سلام میکنم. ستاره جانم سلام,چقدر زیبایی ، من خوشبخت ترین دختر روی زمینم. هیچ دختری تا کنون در اتاقش ستاره نداشته،حتی یک شب! امشب تا صبح با تو درد دل میکنم ،اشک میریزم ، ضجه میزنم، تو هم چشمک بزن تا بفهمم که دوستم داری. درون صندوقچه عروسکهایم میگذارمت تا یک وقت ماه نورت را نبیند . اگر آسمان بفهمد مرا با شهاب هایش تیر باران خواهد کرد . ستاره جانم ،چقدر تو مهربانی . اینقدر ساکت نشسته ای و ساعت ها به حرفهایم ،اشکهایم، ناله هایم ،گوش میدهی . کاش مجبور نبودم فردا شب تو را به آسمان پس بدهم. ستاره جان جوابم را نمیدهی؟ .... ستاره ......ستاره ی من ....... نورت کجاست ؟.......چرا اینقدر سردی؟..........چشمک بزن.........خدای من !........ ستاره ام جان ندارد.......ستاره اگر خوابیدی بیدار شو ..............اشکهایم را ببین.... با من شوخی نکن ، طاقتش را ندارم......خدایا ..............ستاره ام ...........ستاره ام مرده....با دستهای خودم کشتمش ...همدم و مونس شبهای دلتنگیم را... فردا شب که ماه بفهمد ستاره اش نیست تا قیامت دنبالش خواهد گشت. واااااااای....تیتر اول روزنامه ها ی فردا...قاتل ستاره ها.........دختری از آسمان ستاره ای دزدید و پس از یک شب شکنجه آن را بی رحمانه کشت..... گناهی که تا کنون هیچ کس مرتکب نشده ..... داغ این گناه تا ابد بر پیشانی بشر خواهد ماند . تمام آبهای جهان هم این ننگ را پاک نخواهد کرد . به فکر شیطان هم چنین گناهی خطور نکرد. از این به بعد حرفهایم را به چه سنجاق کنم تا در آسمان طواف کند؟ سوسو کندو ضجه بزندو مطلب بگیرد؟ پیکر سردو بی نور ستاره ام را امشب در باغچه خانه خاک خواهم کرد، کنار گنجشک ها و ماهی های مرده هفت سین امسال. شایدم گذاشتمش درون یک تابوت بلوری روبروی ایوان، تا ماه پیدایش کندو تا ابد به دنبالش نگردد. چشمهایم را باز میکنم ، سرخ ِسرخ.........دفترم خیس ِخیس ...... پس ستاره کجاست؟.......ستاره ی مرده ام چرا ماه اینقدر خوشحال است؟ .......پیرهن نقره ای اش را پوشیده و بازی ستاره ها را به نظاره نشسته ............... من کی خوابم برد؟............یعنی ستاره مرا به بازی گرفته بود؟ وااااااااای ......باز هم روی دفترم خوابم برده است!...........
این روزهاپشت پا زده ام به هر چه بوده و هر که هست.همه پلهای پشت سرو روبرویم را خراب کردم ونشسته ام از دور ویرانه ها را نگاه میکنم.یادم رفته که من مرضیه ام . هرگز آرزو نکردم خاری به پای کسی رود حتی اگر از پشت به من خنجر زد.اما حالا انگار دارم به خاطر تمام نامردمی های روزگارازخودم انتقام میگیرم.دیگران از من و خودم از خودم . این تن تبدار من دیگر طاقت ندارد . ببخشید اگر رفته ام آن دورها . میدانی هنوز رفتنت را باور نکردم؟ ریخت بر لوح دلم جوهر تو آبی شد دیدشب وسوسه کام تو مهتابی شد ماه از روشنی چشم تو آرام گریخت گل هوسباز شدو باغچه سرخابی شد سایه از برقِ سرٍ خنجرِ تو، لرز گرفت کم..کم..کمرنگ شد مظهر شادابی شد تا که بوی تو گذشت از دل مرداب سیاه سبزشد،فریاد شد،برکه مرغابی شد شاپرک در طلبت پر زدو هی پر پر زد دل شمع آب شدو سوخت و آفتابی شد شهرزاد از همه غوغای زمین بیدارشد خبر آمدنت قصه ی هر خوابی شد علم و شوق و قلم از شرم همه آب شدند جاهل خط نزده یک شبه فارابی شد قطره ها در دل دریا همه جان برکف ومست ناگهان موج بر آمد، زد و گردابی شد آخرین نقطه آرام دلم تبدار گشت ووجودم سرو پا عاشق بی تابی شد ابرها جیغ کشان، مست، هم آغوش شدند به ببین بارش باران! چه تب وتابی شد
یاعلی گفتیم و عشق آغاز شد به چه شک داری تو؟ آری عاشق شده ام به چه میخندی تو؟ به سکوت کلمات؟ به فرار همه حسم به اعماق ِ "چه بگویم"؟ به چه مشکوکی تو؟ به درستی حضورم؟ من که ساکت ماندم، منتظر تا که بیایی برویم زچه میترسی تو ؟ آسمان مال من است من که غرقم در تو
ماهیها هنوز بر سر چشمهای زیبایت به توافق نرسیده اند؟
امروز عجیب دلم آشوب است. انگار تمام غمهای عالم را کلاف کرده اند و پیچیده اند دور تارهای قلب من.خیلی وقت است خوابهایم بی رؤیاست . هر شب کابوس است.کابوس غرق شدن و خورده شدن توسط ماهیان گوشتخوار. یاد خاله بازی هایمان افتادم یادت هست.چه خیاط خوبی بودی تو.عروسکهایمان چقدر لباس داشتند مثل پرنسس ها.کوچه ها هنوز لی لی های مارا به یاد دارند.هنوز هیچ کس به پای من و تو نرسیده آنقدر بازیمان تخصصی شده بود که صبح زود می پریدیم در تنهایی کوچه و غروب تازه برنده مشخص می شد . بیست مرحله! درخت توت حیاطتان هنوز هم هست؟لب هایمان را با توت هایش گلی می کردیم و گونه های همدیگر را می بوسیدیم. آن باغ متروکه را که همیشه درش بسته بود. گفتیم حتماًتویش گنج قایم کرده اند. رفتی روی دیوار ووقتی دستم را دراز کردم که مرا بالا بکشی نبودی.افتاده بودی روی خارهای پشت باغ.صاحب باغ که خونین و گریان بیرونت آورد آنقدر دوستم داشتی که هیچ وقت نگفتی من چند روز توی گوشت خواندم تا قبول کردی . دلم برای ظهرهای تابستان آن سالها تنگ شده برای مسابقات نقاشی که همیشه تو برنده بودی. لباسهای مثل هم می پوشیدیم و موهایمان را دم اسبی می بستیم و توی کوچه ها دنبال هم میکردیم. همه با تعجب نگاه می کردند و می پرسیدند :دو قلویین؟وما ریز میخندیدیم. اکنون چشمهایت مروارید کدام صدف شده است؟صدای دریا هنوز توی گوشم میپیچد،میشنوی!؟ این همان آبی بیکران است که عاشقش بودی . گفتی میخواهم تا غروب شنا کنم و تا انتها رفتی .لحظه ای امتداد دستهایم را فراموش کردی و برای همیشه راه را اشتباه رفتی .من را به جنون دریا فروختی؟رؤیاهایم را به دریا سپردی وتنهایم گذاشتی برای همیشه
خدایا.....
میدانم بنده خاص بودن آسان نیست.اما اگر توانایی اش را دارم با تمام اسباب جهان که اختیارش به دست توست به من کمک کن ای مهربان ترین
ریشه ات را میگذارم درون لیوان سبزشو میخواهم درون باغچه بکارمت فردا باران می آید می خواهم باران را غافلگیر کنم وقتی عاشق گل نیلوفرم شود دیگر آرام نخواهد شد ریشه ات را میگذارم درون باران جوانه بزن آن مرد باران می آورد و من درون نیلوفرم جوانه میزنم
برای رو’یای کوچکم که چشم حسود دنیا برای همیشه او را از آغوش ساحل ربود.فرشته ای که دریا حتی از تن بیجانش هم نگذشت. چشم دوخته ای به بلندی دیوارهاو هی داد میزنی سختی دیدارهاو باز از سکوت برکه مهتاب می روی جایی دوباره پرده آب را می دری آبی که از زلالی جُرمش گرفته ماه نقشی بلند ،به بلندی دردو آه دردی سیاه تر از خون ستاره ها دردی که خانه کرده میان ترانه ها امشب قلم داد میزندو تیغ میکشد دفتر برای رفتن تو جیغ میکشد من در میان زوزه ی گرگهای صحرایی گیر کرده ام میان لجن های دریایی پامیزنم ،دست میکشم،جار میزنم دریا رها نمیکندم، زار میزنم کاش از کنار ِ ماهی ِشیّاد بگذرم کاش از خیال ِخسته ی صیّاد بگذرم سردم،به سردی دستان دور تو یخ میزنم درون هوای گور تو درتیرماه عروجت ،خدای تو قندیل بسته قطره ی اشکم برای تو باناز خوابیده ای و گوش می کنند گوشواره ها رقص تو را نوش میکنند ماهی برو، تن مرمرش را رها بکن جای ِدگر برای خودت دست و پابکن بانو بخند عروس شبهای غمزده لبریز میکندم این دردهای سرزده آرام باز کن آن دست های کوچکت امشب به آب می سپارم عروسکت آرام باش ،بخواب،رؤیای آبی ام لالا بکن ،گلم، پری دریایی ام
از گذرگاه زمین می گذرم
به فراسوی افق ها حزین می نگرم همه پرهایم را آشکارا به نسیم گذران ابدی می سپرم وزخودم می پرسم: من کجا و هوس ِ سبز ِ حضور آسمان از گله ام سخت به تنگ آمده است چمدانش در دست میبرد تا که مرا بسپارد به تن تشنه گلدان حیات
|
About
خدایا!به من بیاموز دوست بدارم کسانی راکه دوستم ندارند,گریه کنم برای کسانی که هیچگاه غمم را نخوردند,لبخند بزنم به کسانی که هرگز تبسمی به صورتم ننواختندوعشق بورزم به کسانی که عاشقم نیستند
Home
| ||||
